تبلیغات
persiangulf-sports - نبرد یانکی‌‌های کارگر

منو اصلی

آرشیو مطالب

لینک دوستان

نبرد یانکی‌‌های کارگر

[ نظرات ]

نویسنده : mohamad | دسته: | تاریخ ارسال : یکشنبه 12 شهریور 1391



دیزل‌های کلاس Heavy Duty (مخصوص کارهای سخت) به راستی اسب‌های ماشینی آمریکا هستند. پیکاپ‌های غول‌آسایی که با گشتاورهای بالای خود می‌توانند رقیبی برای یک سوپر اسپرت جسور باشند. با افزایش محبوبیت این کلاس از خودروها کم‌کم بحث رقابت جدی‌تر شد.

شرکت‌های بزرگ سازنده وقتی دیدند چهره و طراحی آنقدرها برای مشتریان خاص این خودروها اهمیت ندارد، روی کارایی مدل‌های خود مانور تبلیغاتی دادند. عمده‌ترین ادعای این خودروها توانایی در حمل بارهای بیشتر و حجیم‌تر است. به عقیده ما آنچه که شرکت سازنده می‌گوید از آنچه در واقعیت رخ می‌دهد، بسیار تفاوت دارد. به همین خاطر 3 دستگاه از بهترین‌های این دنیای پررقابت را انتخاب کردیم و آنها را در شرایطی سخت تست کردیم. محل تست را کوهستانی با کد J2807 در نظر گرفتیم. در حقیقت جایی که تسترهای ما برای این آزمون دشوار تدارک دیده بودند، یک معدن در نزدیکی سد آریزونا است. محلی که تنها از پس خودروهای غول‌پیکر را‌ه‌سازی برمی‌آید. داستان همین جا به پایان نمی‌رسد. تنها قرار نیست که با این سه مدل از تپه‌های تند و تیز بالا و پایین برویم. برنامه داریم به پشت هر کدام یک tow-vehicle (تریلری برای قرار دادن بار) متصل کنیم. سپس آنها را از مسیری دشوار پایین بریم و دست آخر در یک اتوبان استاندارد به حداکثر توانشان برسانیم. کل این مسیر پر پیچ و خم 18.2 کیلومتر محاسبه شده است. در این تست بر خلاف دیگر نمونه‌ها خبری از شتاب و سرعت نهایی نیست. خودروها حداکثر می‌توانند به سرعت 65 کیلومتر در ساعت دست پیدا کنند.

DODGE RAM: یک کابین زیبا و جادار با امکاناتی لوکس و با کیفیت. چهره‌‌ای در خور توجه. در کل با وجود پیشرانه‌ای 6.7 لیتری می‌توان آن را مثل یک تکه سنگ مصنوعی قلمداد کرد.

FORD F250:این خودرو به طرز غیر قابل قبولی ساکت است. به طوری که مالک یک چنین وسیله‌ غول‌آسایی را عصبی می‌کند. آنچه در مورد آن بدتر است، فاصله ترمزگیری آن است. داخل کابین این خودرو همه‌چیز فرق می‌کند. پیش‌بینی نمی‌شد که تا این حد تنگ و کوچک باشد. ولی دکمه‌ها و کلیه قطعاتی که روی آن نصب شده گوی یک کامارو را به رخ می‌کشد. کوچکی فضای داخل کابین با تا شدن صندلی‌های عقب به کلی از بین می‌رود. حس بی‌نظیر رانندگی با این شورولت با اتصال یا عدم اتصال تریلر تغییری نمی‌‌کند. این همان چیزی است که باعث شده سیلورادو در مقام اول بایستد.

CHEVY SILVERADO:
یک غول آرام و با رفتاری ملایم. یک تراک اسپرت با پیشرنه‌ای ناآرام. فقط کاش کمی کابین آن فضای بیشتری می‌داشت.

تست کامل را در ادامه مطلب بخوانید

 RAM پر سروصدا
ابتدا دوج Ram از زیرمجموعه‌های کرایسلر را می‌بینیم که 350 اسب‌بخار نیرو را توسط پیشرانه 6.7 لیتری هشت سیلندر Vشکل خود تولید می‌کرد. برای این رَم نیز 7195 دلار هزینه مضاعف شده بود تا بهترین در نوع خودش باشد. این پول شامل بهبود کارایی جعبه‌دنده شش سرعته اتوماتیک آن نیز می‌شود. برتری این دوج در آن سه جفت اکسل هیدرولیکی‌اش بود که می‌توانستند 5400 کیلوگرم بار را تحمل کنند. به نظر ما، رم پس از نصب تریلر کشنده یکی از بهترین کنترل‌ها را داشت. تا جایی که بدمان نیامد با آن در مسابقات درگ روی دریاچه نمک شرکت کنیم.
دوج فوق در صورتی که دارای تریلر باشد می‌تواند هر 3.8 کیلومتر را با یک لیتر گازوئیل طی کند ولی در صورت آزاد بودن هر 5.1 کیلومتر یک لیتر سوخت مصرف می‌کند. بعد از بررسی متوجه شدیم که با اصلاح زوایای آئرودینامیک می‌توان مقاومت هوای ورودی و به تبع میزان مصرف سوخت را کاهش داد. با همه این خوبی‌ها، رم آن چیزی نبود که در این عملیات از آن انتظار داشتیم. سر وصدای بیش از حد پیشرانه و اگزوز کمی کار را برای پیمایش‌های شهری دشوار می‌کرد.
تصور بر این بود که وقتی روی پیشرانه فشار است، چنین اصوات گوش‌خراشی از آن بیرون می‌آید ولی بعد دیدیم که خودرو در حال Idle (بی‌کار) نیز دارای نویزهای بی‌موردی است. این صدا به مراتب بیشتر از فورد و شورولت نشان می‌داد. درست مثل ماشین دودی‌های دیزلی قدیمی. صدایش بیشتر از کارایی‌اش بود. فضای داخلی‌اش آنقدر جادار و چشم‌گیر بود که مانند یک لیموزین توصیف می‌شود. قطعات و لوازم درون اتاق با آرگونومی بی‌نظیری طراحی شده‌اند تا راننده بهترین وضعیت را پشت فرمان داشته باشد. در مورد این خودرو یک نکته دیگر نیز عجیب به نظر می‌رسد.
این دوج درست زمانی که به اوج وزن بارگیری خود می‌رسد، وضعیت هندلینگ بهتری پیدا می‌کند. ایراد بزرگ کار زمانی نمود پیدا می‌کند که با آن بخواهیم از ناهمواری‌ها عبور کنیم. عدم پایداری مناسب شما را مجبور می‌کند مدام ترمز کنید. همین امر هم باعث داغ شدن دیسک‌ها و کمتر شدن اثرشان می‌شود. جمع‌بندی ما این است که این خودرو در رتبه آخر این مقایسه قرار می‌گیرد.




فورد ساکت
اولین چیزی که درباره فورد F250 به چشم می‌خورد، سکوت خاص آن است. در حقیقت گویی این همان لکسوس ES350 است که ما از وقار و متانتش صحبت کرده‌ایم. عموزاده 3600 کیلوگرمی ماستنگ خود را آماده برای هر کار سخت و غیرممکنی نشان می‌دهد. با 155 کیلوگرمی که از شورولت سیلورادو سبک‌تر است برتری نسبی خود را در شتاب صفر تا 100 و یک‌چهارم مایل حفظ کرده است. این پدیده با وصل بودن و یا نبودن تریلر 6 تنی نیز رخ می‌دهد. روی جاده می‌تواند سرعت 50 تا 80 کیلومتر در ساعت را طی 3.9 ثانیه و سرعت 80 تا 110 کیلومتر در ساعت را در 5.1 ثانیه بپیماید.
این اعداد و ارقام مانند یک کوپه سبک‌وزن تمام مسابقه‌ای است. فورد موتورز با نصب سیستم TorqShift روی تمام پیکاپ‌های دیزل خود، گشتاور را به نحو بهینه‌تری کنترل می‌کند. عملکرد ترمز اگزوزی به صورت خودکار و متناسب با سنگین شدن تریلر عمل می‌کند. این در حالی است که دو رقیب دیگر یعنی شورولت و دوج از حضور یک دکمه روی داشبورد خود بهره می‌برند. به عقیده تسترهای ما، جعبه‌دنده شش سرعته اتوماتیک آن عملکرد خوبی داشته است.
دور موتور و گشتاور مناسبی در سر بالایی و سرپایینی‌ها در اختیار راننده قرار داده است. با اینکه جعبه‌‌دنده اتوماتیک آن در شیب، پایین‌ترین سرعت را به چرخ‌های عقب منتقل می‌کرد اما باز هم گهگاه راننده مجبور بود ترمزگیری داشته باشد. زمانی که باری به آن متصل نیست می‌تواند 6.3 کیلومتر را با یک لیتر بپیماید اما با اتصال تریلر، این میزان به 4.2 کیلومتر به ازای هر لیتر می‌رسد. با سرعت 110 کیلومتر در ساعت به طرز ناامیدکننده‌ای 73 متر مسافت برای توقف کامل نیاز دارد. ترمزها در این خودرو عملکرد بسیار بدی دارند.
داستان زمانی شکل بدتری به خود می‌گیرد که می‌فهمیم این عدد وقتی ثبت شده است که تریلر به آن متصل نبوده است. با حدود 700 دلار هزینه اضافی می‌توان یک چرخ پنج و در حقیقت یک ترمز انحصاری را برای تریلر سنگین‌وزن خریداری کرد و ضعیت ترمزگیری را کمی بهبود بخشید. داخل کابین نخست، فضایی بزرگ و حجیم به چشم می‌خورد.
خبری از زیبایی و طراحی خاص نیست. اما در عوض روی کیفیت مواد به کار رفته به خوبی کار شده است. صندلی‌های عقبی در کابین دوم نیز با فاصله خوبی نسبت به ردیف جلو چیده شده‌اند. فورد پیشنهاد می‌‌کند با پرداخت 4765 دلار پکیجی موسوم به King Ranch را روی این خودرو نصب کنند. این بسته سفارشی علاوه بر زیبایی دو چندان ظاهر و باطن، روی راحتی قرارگیری راننده نیز تاثیر مستقیمی دارد. جمع‌بندی ما درمورد فورد، خودرویی بهتر از مقام آخر است. ولی نه در حد و اندازه اول شدن.




سیلورادو یا همان پسر جوان
تا این لحظه هیچ‌یک از این دو پیکاپ دیزل تنومند نتوانستند حس و حال اسپرت داشته باشند. اما شکی نیست که سیلورادو این حس زیبا را کاملاً منتقل می‌کند. او همچون یک پسر جوان، بسیار پرانرژی‌تر از بقیه اعضای گروه نشان می‌داد. این شِوی 3450 کیلویی کاملاً سبک‌تر از دو نفر قبلی ظاهر شده بود.
هماهنگی پیشرانه Duramax و جعبه‌دنده Allison فوق‌العاده است. هرگز هیچ دور موتور و گشتاوری در وضعیت غلطی قرار نمی‌گیرد. تسترهای ما بر این باورند که این خودرو یکی از سریع‌ترین دیزل‌های جنرال موتورز است. در شتاب‌گیری‌های ناگهانی می‌توان فورد را در آینه این شورولت دید که عقب مانده است. این خودرو برای توقف در سرعت 110 کیلومتر در ساعت به 60 متر مسافت نیز داشت.

...

نگاهی به پورشه 911

در سراسر جهان خواندنی ها در مورد گران ترین و سریع ترین اتوبمیل های جهان از دیر باز از اهمیت فراوانی برخوردار است. پورشه Cabriolet turbo 911 بر خلاف دیگر خودروها نیازی به توقف ودرگیر سازی ترمز دستی نمی باشد و امکان باز و بسته شدن کردن سقف با سرعت کمتر از50 کیلومتر در ساعت را دارا میاشد. قبل از پرداختن به جزئیات آخرین مدل پورشه 911 در زمان 4 ثانیه سرعت را از 0 به رقم 100 کیلومتر در ساعت میرساند و حداکثر سرعت در پورشه 911 به میزان 300 کیلومتر در ساعت می باشد که حاکی از توان بالای این خودرو می باشد .

Theme Design By BlueTheme.Ir